Envoyer à un ami

Imprimer

Ajouter à mon dossier

Als land van kolen en staal kent Wallonië al sinds de Middeleeuwen een erg intensieve industriële bedrijvigheid.

De grote aanwezigheid van bossen en steenkool vlakbij grote waterwegen en landbouwgebieden met heel wat arbeidskrachten, zorgden ervoor dat Wallonië zich industrieel kon ontwikkelen. Al deze groeibevorderende factoren maken van onze regio het industriële hart van het jonge België in de 19de eeuw. Hier staat de wieg van de industriële revolutie op het vasteland.

Wallonië is dan een bloeiende regio: steenkool en het geld van de burgerij maken de oprichting van tal van fabrieken mogelijk waar metaal, wol en glas worden vervaardigd. Ze stellen tal van mensen tewerk.
In de 19de eeuw neemt de zware industrie een hoge vlucht dankzij het talent van enkele personen zoals Cockerill (staalindustrie), Solvay (chemie), Gramme, Jadot, Empain en Nagelmackers. Hun knowhow vindt overal ter wereld ingang.

Deze spectaculaire economische ontwikkeling maakte van België het belangrijkste industrieland op het vasteland en een van de rijkste landen van Europa. In 1880 slaat de Europese economische crisis ook in ons vlakke land hard toe. De lonen van de arbeiders dalen, er komen meer werklozen… In 1886 komt de arbeidersklasse in opstand tijdens bloedige stakingen. Dit bewustmakingsproces zal leiden tot regels over arbeidsomstandigheden en veiligheid van arbeiders.

De twee wereldoorlogen fnuiken de gestage opgang die Wallonië tot dan had gekend. In 1958 volgt de ommekeer. De Waalse industrieën zijn verouderd, de steenkool raakt uitgeput en de ontginningskosten swingen almaar meer de pan uit. Deze bladzijde wordt dan ook definitief omgeslagen. Wallonië moet op zoek naar een nieuw gat in de markt om haar industrie nieuw leven in te blazen en vindt dit onder meer in speerpunttechnologie.